FUXE!! GHRITA!!

lunes, agosto 21, 2006


**Plantas Mediciñáis 1**

Albahaca

É unha das plantas aromáticas máis preciosas en cociña e considerada insubstituíble por un gourmet. Ten un gusto doce, é fragante e parece que é máis forte cando, no verán, o sol aumenta a súa intensidade. As follas máis perfumadas son aquelas que se recollen pouco antes da floración, xa que conteñen unha maior cantidade de sustancias oleosas que determinan o seu aroma; as súas follas máis vellas tenden a ter un sabor máis picante.

-----"Ocinum basilicum":------

Descrición Trátase dunha planta herbácea, da familia das Labiate; ten un tronco erecto, alcanza unha altura de 30-60 cm. Con follas opostas, de cor verde intenso no lado superior e verde-gris no inferior. As flores son pequenas, de cor branca. É unha planta anual, as follas novas son as máis perfumadas e as súas follas deberían ser usadas cando a planta ten unha altura de 20 cm. A albahaca crece ben en terreos simples , ben soleados e ben regados.

----- Variedades :--------

Existen máis ou menos 40 tipos de albahaca. Os máis usados son dous: a "albahaca genovesa", dun perfume agudo e a "napolitano" coa folla en forma de lechuga, máis delicada e con leve aroma a menta.Outras variedades: "fina verde compacta", de talla reducida, a "mammouth" ten follas largísimas e é o tipo máis adapto para ser secado. Existen variedades con follas coloreadas: a albahaca de follas vermellas dentelladas e a albahaca ópalo escura cultivada principalmente cunha finalidade decorativa.

-----Un pouco de Historia:-------

Unha herba real de orixe oriental. Si, porque albahaca derivaría do grego basilicòn, que quere dicir real e parece que a albahaca, a máis mediterránea das herbas usadas en cociña, sexa orixinaria da India. A súa introdución en Europa debémoslla primeiro aos gregos e sucesivamente aos romanos. En Egipto foi utilizada como un dos compoñentes do bálsamo usado para a momificación. Para os Romanos , ademais de ser o símbolo dos namorados, era un dos cheiros usados na cociña: Apicio introduciuna nunha receita coas arvejas.



------- Propiedades medicinales:------

Favorece a digestión e evita os espasmos gástricos. (Infusión dunhas puñado de follas frescas- uns 15 gr. - por litro de auga. Tomar 3 cuncas ao día logo das comidas.

A esencia da planta abre o apetito ( 2 ou 3 pingas ao día disoltas en azucre)

Estimula a produción de leite nas mulleres lactantes ( Decocción de 30 gr. de follas secas por litro de auga. Dúas cuncas diarias)

En caso de ter sensación de vómitos ou malestar intestinal. ( 15 gr. da infusión de follas secas por litro de auga.)

Cando aparecen problemas na boca, como inflamaciones,llagas ou mal alento ( Gargarismos coa decocción de 100 gr.de follas secas por litro de auga)

Outros usos Repelente de mosquitos: Durante moito tempo utilizouse para repeler os mosquitos, aos que parece ser que lles disgusta o cheiro penetrante que desprende a presenza na planta do estranol e eugenol. Parece ser que o seu uso masivo no seu país de orixe - a India - favorece a disminución destes insectos dentro das casas, aínda que a planta realmente sexa utilizada alí por considerala sagrada.



-----Uso en cociña:------

Da albahaca úsanse só as follas, frescas ou secas. As follas frescas úsanse enteiras ou picadas finas. Grazas ao seu sabor fresco é adapta para a preparación de pratos a base de ovos, como as tortillas e os ovos revoltos; é excelente para os peixes, en particular para o salmonete e as langostas; coas verduras como as berenjenas, zapallos italianos, pementos e tomates. As follas secas, en cambio, pódense usar para a preparación de mollos, estofados e sopas, pois perderon o seu aroma característico predominando o da menta, son un pouco amargas.

-----En Herboristería, Recolección e Conservación :-----

****O segredo do chef ****:É mellor agregar a albahaca ás comidas ao último momento, antes de servilas, xa que, a albahaca tende a perder o seu precioso sabor. Este é o motivo polo cal non se debe cortar a albahaca co coitelo......moito mellor cos dedos.


Hola a todas/os:

Benvidos a unha nova temporada do blog Fuxeghrita!!!! Despois de pasar a borrasca de examenes e o caluroso verán volvemos con máis forza que nunca.

Nesta nova temporada teremos algúns temas novos: plantas medicinais, medicinas alternativas, receitas de cociñas... e como non, o debate, protesta e denuncia dos malos tratos sufridos polos "animais". Unha sociedade que aposta pola igualdade e a solidariedade non pode esquencer daqueles que son víctimas de inxustizas.Os dereitos dos animáis sigue estando pendente.

FuxeGhrita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!FuxeGhrita

miércoles, mayo 31, 2006

A TÜA NAI Ë UNHA ZORRA!!

advertencia: este video pode ferir a sensibilidade do espectador: http://www.strasbourgcurieux.com/fourrure/spanish.php

martes, mayo 23, 2006


Non ás corridas de Touros


Nestas épocas de festas taurinas talvez escoites que a festa dos touros é unha arte, pero non o é....É unha Ciencia?...A ciencia da Tortura?. Nada nesta festa brava é atraínte, só a dor. Crese valente pero non o é; non ten carácter forte. 24 Horas antes de entrar na area, o touro foi sometido a un encerro, ás escuras para que ao soltalo, a luz e os berros dos espectadores o exciten e traten de fuxir saltando as barreiras, o que produce a imaxe no publico de que o touro é feroz, pero a condición natural do touro é fuxir NON atacar. Tamén se lle recortaron os cornos para protexer ao toureiro. Colgáronlle sacos de area no pescozo durante horas. Golpeáronno nos collóns e nos riles. Inducíronlle diarreia ao poñerlle sulfatos no auga que bebeu. Todo isto é co fin de que chegue débil ao rodo e en completa desorde. Úntanlle graxa nos ollos para dificultarlle a visión e nas patas puxerónolle unha sustancia que lle produce ardor e impídelle manterse quedo, así o toureiro non desluce a súa actuación.

Os cabalos dos picadores: Elíxense a cabalos que xa non teñen valor comercial, por que o animal morre en 3 ou 4 corridas ao moito, é moi habitual que o animal sufra roturas múltiples de costelas ou destripamientos. Colócaselles un peto simulando que se lles protexe, pero en realidade trátase de que o publico non vexa as feridas que con frecuencia presentan.

O traballo do picador: Se o toureiro percibe que o touro embiste con moita enerxía, ordea ao picador facer o seu traballo: Consistente en desangrar ao touro para debilitalo, cravándolle no lombo unha lanza que esnaquiza músculos (trapecio, romboideo, transversos de pescozo....) Lesiona, ademais, vasos sanguíneos e nervios. Isto é para que o "valente" do toureiro poida brindar a expresión artística que se supón debe ter este espectáculo. Cun só punzazo poderíase esnaquizar ao touro, por iso faise en tres tempos "para maior goce da afección."



As banderillas : As banderillas aseguran que a hemorraxia siga; inténtase colocalas xusto no mesmo sitio xa danado cos ganchos de metal. O gancho móvese dentro da ferida con cada movemento do touro e co rozamento da muleta, o peso das banderillas teñen precisamente esa función. Algunhas banderillas teñen un arpón de 8 cms, e chámaselles "de castigo", ás cales é sometido o touro cando logrou evadir os lances do picador. As banderillas prolongan o desgarre e afondamento das feridas internas. Non hai límite ao número de banderillazos: tantos como sexan necesarios para desgarrar os tecidos e a pel do touro. A perda de sangue e as feridas no espiñazo dorsal impiden que o touro levante a cabeza de xeito normal, e é cando o toureiro pode achegarse. Co touro xa abatido , o tourero non se preocupa xa do perigo e pódese dar o luxo de retirarse do touro logo dun pase especialmente "artístico", botando o peito cara fora ao recibir os aplausos do público. Cando o touro alcanza este estado , o "matador"(asasino) entra nunha celebración de bravura e machismo, a enfrontarse a un touro exhausto, moribundo e confundido.



A Espada: O touro é atravesado cunha ESPADA de 80 cms de lonxitude, que pode esnaquizarlle o fígado, os pulmóns, a pleura, etc., segundo o lugar por onde penetre no corpo do animal; de feito, cando esnaquiza a gran arteria, o touro agoniza con enormes vómitos de sangue. Á hora de matar, se o touro corre cun pouco de "sorte" morre dunha estocada, pero non como se pensa dunha estocada ao corazón se non que a espada atravesa pulmóns e diafragma, ás veces unha arteria maior, e de aí a hemorraxia que se aprecia do fuciño e da boca. Ás veces morren afogados no seu propio sangue.

A Tortura segue: O touro, nun intento desesperado por sobrevivir, resístese a caer, e adoita encamiñarse penosamente cara á porta pola que o fixeron entrar, buscando unha saída a tanto maltrato e dor. Pero entón o apuñalan na caluga co DESCABELO, outra longa espada que termina nunha cuchilla de 10 cms. Malia estes terribles tormentos, o animal non adoita morrer de inmediato pola súa gran forza, pero finalmente cae ao chan, porque a espada esnaquizou os seus órganos internos. Asasinos cobardes. A Tortura segue: O 'rematan' coa PUNTILLA de 10 cms. co que intentan seccionarlle a medula espinal, á altura das vértebras 'atlas' e 'axis'. O touro queda así paralizado, sen poder sequera realizar movementos cos músculos respiratorios, polo que morre por asfixia, moitas veces afogado no seu propio sangue, que lle sae a borbotóns pola boca e o nariz.





O Arrastre: Despois que lle esnaquicen as vértebras, o touro perde o control sobre o seu corpo desde o pescozo hacia abaixo; con toda a cara levantada manténse intacto, polo que é consciente de todo o horror e de como é arrastrado fora da praza

NON SEXAS INDIFERENTE á súa DOR Non sexas participante destes eventos, esas tradicións non van co século XXI, Reflexiona. A conmiseración cos animais está íntimamente unida coa bondade de carácter, de tal xeito que se pode afirmar de seguro, que quen é cruel cos animais non pode ser boa persoa. (Schopenhauer). Só os psicópatas gózan. Esta é unha tradición que NON debe continuar. Pero o mais importante... Ensina aos teus fillos o respecto polos seres vivos.


!!!!Que lle den, pero ven !!! Ese touro!!!

¿Os animais senten dor?
Os outros animais aparte dos humanos ¿senten dor? ¿Como o sabemos?
Bueno, ¿como sabemos que calquera, humano ou non, sente dor? Sabemos que nós mesmos podemos sentir dor. Sabémolo por experiencias directas que temos cando, por exemplo, alguén apaga un cigarro acendido na palma da nosa man. Pero ¿como sabemos que os demais senten dor? Non podemos experimentar directamente a dor de ninguén máis, sexa ese ''alguén'' o noso amigo ou un can abandonado. A dor é un estado de conciencia, un evento 'mental' e como tal nunca pode ser observado. Comportamentos como retorcerse, gritar, ou retirar a man do cigarro acendido non é dor en si; nin tampouco o son as grabaciones que un neurólogo poida facer das observacións cerebrais da dor mesmo.
A dor é algo que sentimos, e só podemos deducir que outros o están sentindo por varias indicacións externas. ¿Só é justificable asumir que outros seres humanos senten a dor como nós, hai algunha razón pola que tal dedución non sexa justificable no caso doutros animais? Case todos os sinais externos que nos levan a deducir a dor noutros humanos poden ser vistas noutras especies, especialmente as especies máis próximas a nós - as especies de mamíferos e aves. Os sinais de comportamento son retorcerse, contorsiones faciales, queixas, alaridos ou outras formas de berro, intentos de evitar a fonte de dor, aparencia de medo ante a perspectiva da súa repetición, e outros. Ademais, sabemos que estes animais teñen sistemas nerviosos como os nosos, que responden psicológicamente como os nosos cando o animal está en circunstancias nas que nós sentiriamos dor: unha elevación inicial da presión no sangue, pupilas dilatadas, transpiración, pulso axitado, e se o estímulo continua, unha caida da presión sanguínea. Aínda que os humanos teñen unha cortiza cerebral máis desenvolvida que outros animais, esta parte do cerebro está relacionada coas funcións pensantes máis que con impulsos básicos, emocións e sentimentos. Estes impulsos, emocións e sentimentos están localizados no diencéfalo, o cal está moi desenvolvido nalgunhas outras especies de animais, especialmente en mamíferos e aves. [1]
Tamén sabemos que o sistema nervioso doutros animais non foi artificialmente construído - como un robot pode ser artificialmente construído - para imitar o comportamento ante a dor dos humanos. O sistema nervioso dos animais desenvolveuse como o noso e de feito a historia evolutiva dos seres humanos e outros animais, especialmente os mamíferos non diverxieron ata que as características centrais do noso sistema nervioso xa estivo en existencia. A capacidade de sentir dor obviamente mellora as esperanzas de supervivencia dunha especie, posto que ocasiona que os membros dunha especie eviten as fontes do dano. É seguramente irracional supoñer que os sistemas nerviosos que son virtualmente idénticos psicológicamente, teñen unha orixe común e unha función evolutiva en común e resultan en formas de comportamento similares en circunstancias similares, deberían de operar dunha forma totalmente diferente no nivel de sentimentos subxetivos. A gran maioría de científicos que se fixeron esta pregunta están de acordo. Lord Brain, un dos máis eminentes neurólogos do noso tempo, dixo: ''Personalmente non podo ver a razón para concederlle mente ao meu compañeiro home e negarllo aos animais... Eu polo menos non podo dubidar que os intereses e as actividades dos animais están correlacionadas co entendemento e o sentimento da mesma xeito que o meu, e que pode ser, que eu saiba, tan vívido. [2]
O autor dun libro sobre dor escribe: ''Cada partícula de evidencia apoia a afirmación de que os mamíferos vertebrados superiores experimentan sensacións de dor polo menos tan agudas como as nosas. Dicir que senten menos porque son animais inferiores é absurdo; pode ser fácilmente demostrado que moitos dos seus sentidos son moito máis agudos que os nosos - agudeza visual en certas aves, oído na maioría dos animais salvaxes e o tacto noutros; estes animais dependen máis que nós hoxe do entendemento máis agudo dun ambiente hostil. Aparte da complexidade da cortiza cerebral (que non percibe a dor directamente) os seus sistemas nerviosos son case idénticos ao noso e as súas reaccións á dor extraordinariamente similares. Aínda que carecendo (ata onde sabemos) dos tons filosóficos e morais. O elemento emocional é moi evidente, principalmente na forma de medo e furia. [3]
Pódese pensar que iso é suficiente para establecer o problema; pero unha objeción máis debe ser considerada... Hai unha liña vaga de pensamento filosófico, derivada quizá dalgunhas doutrinas asociadas co influyente filósofo Ludwig Wittgenstein, a cal sostén que non podemos significativamente atribuír estados de conciencia a seres sen linguaxe. Esta posición paréceme nada plausible. A linguaxe pode ser necesario para o pensamento abstracto, a certo nivel de todos os xeitos; pero os estados como a dor son máis primitivos, e non teñen nada que ver coa linguaxe... Os bebés humanos e nenos pequenos son incapaces de usar a linguaxe. ¿Debemos negar que un neno dun ano pode sufrir? Se non, a linguaxe non pode ser crucial. Entón para concluír: non hai boas razóns, científicas ou filosóficas, para negar que os animais senten dor. Se non dubidamos que outros humanos senten dor, non deberiamos dubidar que outros animais tamén o fan... Os animais poden sentir dor.

Notas:

1. Lord Brain, 'Presidential Address'. In C.A. Keele & R. Smith, eds., The Assessment of Pain in Men and Animals. London: Universities Federation for Animal Welfare, 1962.

2. Supra, nota 1.

3. Richard Sarjeant The Spectrum of Pain. London: Hart Davis, 1969, p. 72.

(Peter Singer Extraído de Liberación animal, 2a edición, México, 1995 )