FUXE!! GHRITA!!

2006-08-21T20:15:00.000+02:00

**Plantas Mediciñáis 1**

Albahaca

É unha das plantas aromáticas máis preciosas en cociña e considerada insubstituíble por un gourmet. Ten un gusto doce, é fragante e parece que é máis forte cando, no verán, o sol aumenta a súa intensidade. As follas máis perfumadas son aquelas que se recollen pouco antes da floración, xa que conteñen unha maior cantidade de sustancias oleosas que determinan o seu aroma; as súas follas máis vellas tenden a ter un sabor máis picante.

-----"Ocinum basilicum":------

Descrición Trátase dunha planta herbácea, da familia das Labiate; ten un tronco erecto, alcanza unha altura de 30-60 cm. Con follas opostas, de cor verde intenso no lado superior e verde-gris no inferior. As flores son pequenas, de cor branca. É unha planta anual, as follas novas son as máis perfumadas e as súas follas deberían ser usadas cando a planta ten unha altura de 20 cm. A albahaca crece ben en terreos simples , ben soleados e ben regados.

----- Variedades :--------

Existen máis ou menos 40 tipos de albahaca. Os máis usados son dous: a "albahaca genovesa", dun perfume agudo e a "napolitano" coa folla en forma de lechuga, máis delicada e con leve aroma a menta.Outras variedades: "fina verde compacta", de talla reducida, a "mammouth" ten follas largísimas e é o tipo máis adapto para ser secado. Existen variedades con follas coloreadas: a albahaca de follas vermellas dentelladas e a albahaca ópalo escura cultivada principalmente cunha finalidade decorativa.

-----Un pouco de Historia:-------

Unha herba real de orixe oriental. Si, porque albahaca derivaría do grego basilicòn, que quere dicir real e parece que a albahaca, a máis mediterránea das herbas usadas en cociña, sexa orixinaria da India. A súa introdución en Europa debémoslla primeiro aos gregos e sucesivamente aos romanos. En Egipto foi utilizada como un dos compoñentes do bálsamo usado para a momificación. Para os Romanos , ademais de ser o símbolo dos namorados, era un dos cheiros usados na cociña: Apicio introduciuna nunha receita coas arvejas.

------- Propiedades medicinales:------

Favorece a digestión e evita os espasmos gástricos. (Infusión dunhas puñado de follas frescas- uns 15 gr. - por litro de auga. Tomar 3 cuncas ao día logo das comidas.

A esencia da planta abre o apetito ( 2 ou 3 pingas ao día disoltas en azucre)

Estimula a produción de leite nas mulleres lactantes ( Decocción de 30 gr. de follas secas por litro de auga. Dúas cuncas diarias)

En caso de ter sensación de vómitos ou malestar intestinal. ( 15 gr. da infusión de follas secas por litro de auga.)

Cando aparecen problemas na boca, como inflamaciones,llagas ou mal alento ( Gargarismos coa decocción de 100 gr.de follas secas por litro de auga)

Outros usos Repelente de mosquitos: Durante moito tempo utilizouse para repeler os mosquitos, aos que parece ser que lles disgusta o cheiro penetrante que desprende a presenza na planta do estranol e eugenol. Parece ser que o seu uso masivo no seu país de orixe - a India - favorece a disminución destes insectos dentro das casas, aínda que a planta realmente sexa utilizada alí por considerala sagrada.

-----Uso en cociña:------

Da albahaca úsanse só as follas, frescas ou secas. As follas frescas úsanse enteiras ou picadas finas. Grazas ao seu sabor fresco é adapta para a preparación de pratos a base de ovos, como as tortillas e os ovos revoltos; é excelente para os peixes, en particular para o salmonete e as langostas; coas verduras como as berenjenas, zapallos italianos, pementos e tomates. As follas secas, en cambio, pódense usar para a preparación de mollos, estofados e sopas, pois perderon o seu aroma característico predominando o da menta, son un pouco amargas.

-----En Herboristería, Recolección e Conservación :-----

****O segredo do chef ****:É mellor agregar a albahaca ás comidas ao último momento, antes de servilas, xa que, a albahaca tende a perder o seu precioso sabor. Este é o motivo polo cal non se debe cortar a albahaca co coitelo......moito mellor cos dedos.

2006-08-21T18:26:00.000+02:00

Hola a todas/os:

Benvidos a unha nova temporada do blog Fuxeghrita!!!! Despois de pasar a borrasca de examenes e o caluroso verán volvemos con máis forza que nunca.

Nesta nova temporada teremos algúns temas novos: plantas medicinais, medicinas alternativas, receitas de cociñas... e como non, o debate, protesta e denuncia dos malos tratos sufridos polos "animais". Unha sociedade que aposta pola igualdade e a solidariedade non pode esquencer daqueles que son víctimas de inxustizas.Os dereitos dos animáis sigue estando pendente.

FuxeGhrita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!FuxeGhrita

2006-05-31T13:06:00.000+02:00

A TÜA NAI Ë UNHA ZORRA!!

advertencia: este video pode ferir a sensibilidade do espectador: http://www.strasbourgcurieux.com/fourrure/spanish.php

2006-05-23T18:37:00.000+02:00

Non ás corridas de Touros

Nestas épocas de festas taurinas talvez escoites que a festa dos touros é unha arte, pero non o é....É unha Ciencia?...A ciencia da Tortura?. Nada nesta festa brava é atraínte, só a dor. Crese valente pero non o é; non ten carácter forte. 24 Horas antes de entrar na area, o touro foi sometido a un encerro, ás escuras para que ao soltalo, a luz e os berros dos espectadores o exciten e traten de fuxir saltando as barreiras, o que produce a imaxe no publico de que o touro é feroz, pero a condición natural do touro é fuxir NON atacar. Tamén se lle recortaron os cornos para protexer ao toureiro. Colgáronlle sacos de area no pescozo durante horas. Golpeáronno nos collóns e nos riles. Inducíronlle diarreia ao poñerlle sulfatos no auga que bebeu. Todo isto é co fin de que chegue débil ao rodo e en completa desorde. Úntanlle graxa nos ollos para dificultarlle a visión e nas patas puxerónolle unha sustancia que lle produce ardor e impídelle manterse quedo, así o toureiro non desluce a súa actuación.

Os cabalos dos picadores: Elíxense a cabalos que xa non teñen valor comercial, por que o animal morre en 3 ou 4 corridas ao moito, é moi habitual que o animal sufra roturas múltiples de costelas ou destripamientos. Colócaselles un peto simulando que se lles protexe, pero en realidade trátase de que o publico non vexa as feridas que con frecuencia presentan.

O traballo do picador: Se o toureiro percibe que o touro embiste con moita enerxía, ordea ao picador facer o seu traballo: Consistente en desangrar ao touro para debilitalo, cravándolle no lombo unha lanza que esnaquiza músculos (trapecio, romboideo, transversos de pescozo....) Lesiona, ademais, vasos sanguíneos e nervios. Isto é para que o "valente" do toureiro poida brindar a expresión artística que se supón debe ter este espectáculo. Cun só punzazo poderíase esnaquizar ao touro, por iso faise en tres tempos "para maior goce da afección."

As banderillas : As banderillas aseguran que a hemorraxia siga; inténtase colocalas xusto no mesmo sitio xa danado cos ganchos de metal. O gancho móvese dentro da ferida con cada movemento do touro e co rozamento da muleta, o peso das banderillas teñen precisamente esa función. Algunhas banderillas teñen un arpón de 8 cms, e chámaselles "de castigo", ás cales é sometido o touro cando logrou evadir os lances do picador. As banderillas prolongan o desgarre e afondamento das feridas internas. Non hai límite ao número de banderillazos: tantos como sexan necesarios para desgarrar os tecidos e a pel do touro. A perda de sangue e as feridas no espiñazo dorsal impiden que o touro levante a cabeza de xeito normal, e é cando o toureiro pode achegarse. Co touro xa abatido , o tourero non se preocupa xa do perigo e pódese dar o luxo de retirarse do touro logo dun pase especialmente "artístico", botando o peito cara fora ao recibir os aplausos do público. Cando o touro alcanza este estado , o "matador"(asasino) entra nunha celebración de bravura e machismo, a enfrontarse a un touro exhausto, moribundo e confundido.

A Espada: O touro é atravesado cunha ESPADA de 80 cms de lonxitude, que pode esnaquizarlle o fígado, os pulmóns, a pleura, etc., segundo o lugar por onde penetre no corpo do animal; de feito, cando esnaquiza a gran arteria, o touro agoniza con enormes vómitos de sangue. Á hora de matar, se o touro corre cun pouco de "sorte" morre dunha estocada, pero non como se pensa dunha estocada ao corazón se non que a espada atravesa pulmóns e diafragma, ás veces unha arteria maior, e de aí a hemorraxia que se aprecia do fuciño e da boca. Ás veces morren afogados no seu propio sangue.

A Tortura segue: O touro, nun intento desesperado por sobrevivir, resístese a caer, e adoita encamiñarse penosamente cara á porta pola que o fixeron entrar, buscando unha saída a tanto maltrato e dor. Pero entón o apuñalan na caluga co DESCABELO, outra longa espada que termina nunha cuchilla de 10 cms. Malia estes terribles tormentos, o animal non adoita morrer de inmediato pola súa gran forza, pero finalmente cae ao chan, porque a espada esnaquizou os seus órganos internos. Asasinos cobardes. A Tortura segue: O 'rematan' coa PUNTILLA de 10 cms. co que intentan seccionarlle a medula espinal, á altura das vértebras 'atlas' e 'axis'. O touro queda así paralizado, sen poder sequera realizar movementos cos músculos respiratorios, polo que morre por asfixia, moitas veces afogado no seu propio sangue, que lle sae a borbotóns pola boca e o nariz.

O Arrastre: Despois que lle esnaquicen as vértebras, o touro perde o control sobre o seu corpo desde o pescozo hacia abaixo; con toda a cara levantada manténse intacto, polo que é consciente de todo o horror e de como é arrastrado fora da praza

NON SEXAS INDIFERENTE á súa DOR Non sexas participante destes eventos, esas tradicións non van co século XXI, Reflexiona. A conmiseración cos animais está íntimamente unida coa bondade de carácter, de tal xeito que se pode afirmar de seguro, que quen é cruel cos animais non pode ser boa persoa. (Schopenhauer). Só os psicópatas gózan. Esta é unha tradición que NON debe continuar. Pero o mais importante... Ensina aos teus fillos o respecto polos seres vivos.

!!!!Que lle den, pero ven !!! Ese touro!!!

2006-05-23T17:08:00.000+02:00

¿Os animais senten dor?

Os outros animais aparte dos humanos ¿senten dor? ¿Como o sabemos?
Bueno, ¿como sabemos que calquera, humano ou non, sente dor? Sabemos que nós mesmos podemos sentir dor. Sabémolo por experiencias directas que temos cando, por exemplo, alguén apaga un cigarro acendido na palma da nosa man. Pero ¿como sabemos que os demais senten dor? Non podemos experimentar directamente a dor de ninguén máis, sexa ese ''alguén'' o noso amigo ou un can abandonado. A dor é un estado de conciencia, un evento 'mental' e como tal nunca pode ser observado. Comportamentos como retorcerse, gritar, ou retirar a man do cigarro acendido non é dor en si; nin tampouco o son as grabaciones que un neurólogo poida facer das observacións cerebrais da dor mesmo.

A dor é algo que sentimos, e só podemos deducir que outros o están sentindo por varias indicacións externas. ¿Só é justificable asumir que outros seres humanos senten a dor como nós, hai algunha razón pola que tal dedución non sexa justificable no caso doutros animais? Case todos os sinais externos que nos levan a deducir a dor noutros humanos poden ser vistas noutras especies, especialmente as especies máis próximas a nós - as especies de mamíferos e aves. Os sinais de comportamento son retorcerse, contorsiones faciales, queixas, alaridos ou outras formas de berro, intentos de evitar a fonte de dor, aparencia de medo ante a perspectiva da súa repetición, e outros. Ademais, sabemos que estes animais teñen sistemas nerviosos como os nosos, que responden psicológicamente como os nosos cando o animal está en circunstancias nas que nós sentiriamos dor: unha elevación inicial da presión no sangue, pupilas dilatadas, transpiración, pulso axitado, e se o estímulo continua, unha caida da presión sanguínea. Aínda que os humanos teñen unha cortiza cerebral máis desenvolvida que outros animais, esta parte do cerebro está relacionada coas funcións pensantes máis que con impulsos básicos, emocións e sentimentos. Estes impulsos, emocións e sentimentos están localizados no diencéfalo, o cal está moi desenvolvido nalgunhas outras especies de animais, especialmente en mamíferos e aves. [1]

Tamén sabemos que o sistema nervioso doutros animais non foi artificialmente construído - como un robot pode ser artificialmente construído - para imitar o comportamento ante a dor dos humanos. O sistema nervioso dos animais desenvolveuse como o noso e de feito a historia evolutiva dos seres humanos e outros animais, especialmente os mamíferos non diverxieron ata que as características centrais do noso sistema nervioso xa estivo en existencia. A capacidade de sentir dor obviamente mellora as esperanzas de supervivencia dunha especie, posto que ocasiona que os membros dunha especie eviten as fontes do dano. É seguramente irracional supoñer que os sistemas nerviosos que son virtualmente idénticos psicológicamente, teñen unha orixe común e unha función evolutiva en común e resultan en formas de comportamento similares en circunstancias similares, deberían de operar dunha forma totalmente diferente no nivel de sentimentos subxetivos. A gran maioría de científicos que se fixeron esta pregunta están de acordo. Lord Brain, un dos máis eminentes neurólogos do noso tempo, dixo: ''Personalmente non podo ver a razón para concederlle mente ao meu compañeiro home e negarllo aos animais... Eu polo menos non podo dubidar que os intereses e as actividades dos animais están correlacionadas co entendemento e o sentimento da mesma xeito que o meu, e que pode ser, que eu saiba, tan vívido. [2]

O autor dun libro sobre dor escribe: ''Cada partícula de evidencia apoia a afirmación de que os mamíferos vertebrados superiores experimentan sensacións de dor polo menos tan agudas como as nosas. Dicir que senten menos porque son animais inferiores é absurdo; pode ser fácilmente demostrado que moitos dos seus sentidos son moito máis agudos que os nosos - agudeza visual en certas aves, oído na maioría dos animais salvaxes e o tacto noutros; estes animais dependen máis que nós hoxe do entendemento máis agudo dun ambiente hostil. Aparte da complexidade da cortiza cerebral (que non percibe a dor directamente) os seus sistemas nerviosos son case idénticos ao noso e as súas reaccións á dor extraordinariamente similares. Aínda que carecendo (ata onde sabemos) dos tons filosóficos e morais. O elemento emocional é moi evidente, principalmente na forma de medo e furia. [3]

Pódese pensar que iso é suficiente para establecer o problema; pero unha objeción máis debe ser considerada... Hai unha liña vaga de pensamento filosófico, derivada quizá dalgunhas doutrinas asociadas co influyente filósofo Ludwig Wittgenstein, a cal sostén que non podemos significativamente atribuír estados de conciencia a seres sen linguaxe. Esta posición paréceme nada plausible. A linguaxe pode ser necesario para o pensamento abstracto, a certo nivel de todos os xeitos; pero os estados como a dor son máis primitivos, e non teñen nada que ver coa linguaxe... Os bebés humanos e nenos pequenos son incapaces de usar a linguaxe. ¿Debemos negar que un neno dun ano pode sufrir? Se non, a linguaxe non pode ser crucial. Entón para concluír: non hai boas razóns, científicas ou filosóficas, para negar que os animais senten dor. Se non dubidamos que outros humanos senten dor, non deberiamos dubidar que outros animais tamén o fan... Os animais poden sentir dor.

Notas:

1. Lord Brain, 'Presidential Address'. In C.A. Keele & R. Smith, eds., The Assessment of Pain in Men and Animals. London: Universities Federation for Animal Welfare, 1962.

2. Supra, nota 1.

3. Richard Sarjeant The Spectrum of Pain. London: Hart Davis, 1969, p. 72.

(Peter Singer Extraído de Liberación animal, 2a edición, México, 1995 )

2006-05-15T13:48:00.001+02:00

Peter Singer: A ética máis aló das barreiras da especie

Actualmente o trato que temos hacia os animais basease no ESPECISMO. Esta é unha actitude favorable a unha especie e en contra doutras, e é totalmente rexeitable dende un punto de vista ético, xa que tódolos seres sensibles teñen intereses independentemente da súa pertenencia ou non a unha especie determinada.

Vou mostrar esta postura frente os chamados "ecoloxistas profundos". Tanto estes como os "liberacionistas animais" están dacordo con que o respecto animal debe ir máis aló da especie. Sen embargo, defiren da extensión que se lle da ó ámbito moral. Os liberacionistas xuzgan en canto a influencia que puidera ter ese acto nos seres humáns e non humáns, e os ecoloxistas profundos tendo en conta o dano que se lle fai ó ecosistema en sí.

A ética que vou defender é unha ética que vai máis aló dos seres humans. Non é unha ética utilitarista, nin recurro ó utilitarismo, que é unha ética non especista.

Estos enfoques especistas parten da relixión occidental. Así, vemos a pasaxe do Xénesis, fundamental na influencia no mundo occidental:

"y dijo Dios: creemos al hombre a mi imagen y semejanza y démosle el dominio sobre las especies del mar, aves del cielo y todas las criaturas y reptiles que se arrastran por la tierra."

Así Deus crea o home e a muller e lles di: "multiplicaos, dominad las especies del mar, criaturas del cielo y toda especie que haya en la tierra."

Según esta tradición, A NATUREZA Só EXISTE PARA O CAPRICHO E USO DO HOME, xa que Deus concedéulle o dominio da terra. Así, os homes son os únicos seres moralmente importantes no mundo; entón, a natureza non ten valor intrínseco en sí, e desta maneira a destrucción das plantas e animais unicamente importa se isto dana á especie humana.

Este punto de vista basease nun mito refutado innegablemente fai un siglo. Dende Darwin podemos comprender que animais e plantas non están no mundo para o noso beneficio, senón que evolucionan con nós. Mais o influxo desta tradición segue vixente e penso que debemos eliminala para lograr cambiar dunha vez por todas o noso trato hacia os animáis.

Hai unha cuestión importante, que é a do valor intrínseco. Entendemos un valor intrínseco o que é bo e/ou desexable en sí mesmo, fronte o valor instrumental que únicamente é un medio para lograr fins. Debemos ver si os seres humans e non humans teñen valor intrínseco ou valor instrumental.

Aristóteles, un dos máis grandes filósofos gregos, xustificaba o instrumentalismo entre bárbaros e gregos (os bárbaros eran considerados meros instrumentos de traballo servindo a un fin, o benestar dos seus amos), baseandose na teoríia de que os bárbaros tiñan menor capacidade de raciocinio que os gregos.

Para cambiar este punto de vista é necesario un cambio tan grande como o que nós necesitamos para que se considere que os animais teñen valor intrínseco.
Actualmente ningúen defende este plantexamento de esclavitude por varias razóns: non se pensa que os bárbaros tivesen menos raciocinio que os gregos, aínda que é certo que os valores culturais de ámbalas civilizacións eran moi distintos. Sen embargo, tampouco aceptamos esta visión dende o punto de vista moral xa que non pensamos que as persoas con menos capacidade de raciocinio teñan que servir ás de maior capacidade.

Pensamos que tódolos seres humans son iguais, e que o racismo e a escravitude son condenables. Tanto barbaros como gregos podían sentir o dor e sufrimento pola separación de familias e amigos.

O que quero expresar é si esto non se podería extender á civilización actual, xa que o que estamos a facer e extender esta visión aristotélica hacia os animais, sen considerar que éstos tamén sofren, tamén poden estar tristes, e tamén poden levar unha vida alegre. Ademáis está demostrado que os mamíferos sofren como consecuencia da separación das súas familias. Sen embargo, obviamos todo esto para satisfacer os humans. E quero deixar esta pregunta para a reflexión: »realmente é xustificable? eu penso que NON.

2006-05-15T13:40:00.000+02:00

Sentimentos e emocións nos seres vivos

As rocas caen, as plantas desenvólvense, os animais actúan. O comportamento animal varía segundo as circunstancias externas e os estados emocionais en que se atopan. Os etólogos (estudiosos do comportamento) e calquera persoa que teña unha mascota sabe que os cans, gatos, etc. senten celos, tenrura, agresividade, dor, etc., afecciones características dos seres dotados de ánima (é dicir, os animais). E é que a palabra animal procede da latina ánima, alma.

O alma, tamén, asóciase á subjetividad, á capacidade de reflectir ao mundo desde o interior. Todas as características anteriores danse nos animais, e son resultado da actividade do sistema nervioso, funcións anímicas. Aristóteles escribiu óbraa "Investigación sobre os animais". Nela subliña a continuidade e gradación das diferenzas psíquicas entre homes e animais. Hai moitas semejanzas entre ambos, en particular o comportamento dos nenos e o dos monos na súa infancia.

A evidencia de Aristóteles foi substituída históricamente polo mito antropocéntrico do presunto abismo entre homes, como fillos de Deus, portadores de almas inmortales, e os animais como mecanismos, como simples cousas. Un dos principais defensores de devandito mito foi Descartes no século XVII. Esta mestura de superstición e filosofía cartesiana bastou para negar a evidencia, ata que a biología constituíuse como ciencia con Darwin.

No ano 1871 Charles Darwin publicou "The descent of man, and selection in relation to sex" ("A orixe do home, e a selección en relación ao sexo") onde expresou con rotundidad: "non hai diferenza fundamental entre o home e os mamíferos superiores en canto ás súas facultades mentais". Tamén engade: "hai un intervalo moito maior en potencia mental entre un dos peixes máis primitivos como a lamprea, e un dos grandes simios que entre un simio e un home" .E prosegue: "é obvio que os animais inferiores, do mesmo xeito que o home, senten pracer e dor, felicidade e miseria. A felicidade nunca se exhibe tan claramente como cando xogan xuntos animais novos, tales como os gatos, os cachorros, os cordeiros, etcétera, do mesmo xeito que os nosos propios fillos".

Sir Charles Bell, en 1806, insistira na tese do abismo entre o home e os animais, posto que (na súa opinión) os humanos recibiran do Creador a capacidade de sentir emocións e expresalas, cuxa proba eran os músculos da cara humana, sen parangón no reino animal. No ano 1872, Darwin publica "The expression of the emotions in man and animals" ("A expresión das emocións en homes e animais), onde rebate unha por unha as teses de Bell. Darwin detalla os diversos xeitos como animais humanos e non humanos expresamos as emocións: fruncimiento de entrecejos, movemento de ollos, posición de orellas, meneo de rabo, erizamiento de pelos, etc. As emocións son en parte transparentes, e poden detectarse se se sabe distinguir as expresións faciales e corporais. É elocuente o rabo do can: recollido se ten medo, levantado cando está enfadado e agresivo, movéndoo dun lado a outro se está contento. Tamén as realistas observacións de Darwin foron eclipsadas durante a primeira metade do século XX, debido aos prexuicios antropocéntricos e a limitación metodológica ao fenoménico por culpa do conductismo.

O conductismo aceptaba que os humanos tivésemos emocións, aínda que pola súa propia natureza fosen inobservables nos demais, pero non se aceptaba que as tivesen os animais (tamén neles inobservables). Habería que afirmar, entón, que ou todos somos meras máquinas, ou ningún. De calquera forma, habería que estar durmido para que ao convivir con animais, non darse conta das súas emocións. O progreso aunado na etología e a neurología, acabaron por minar o prexuicio conductista, abrindo á investigación científica a vida afectiva dos animais.

Cynthia Moss e Joyce Poole aprenderon a recoñecer as sutís e múltiples emocións dos elefantes, incluído o seu sorprendente sentido da morte e mostras de aflicción polo falecemento dos seus seres queridos. Para Poole é indubidable que os mesmos experimentan emocións profundas e teñen unha certa comprensión da morte.

Jane Goodall tras pasar moitos anos cos chimpancés, observou todo tipo de emocións entre os mesmos, como a curiosidade ata a agresividade destructiva, pasando pola aflicción ante a morte dos seres queridos.

O diencéfalo (que inclúe o sistema límbico) é responsable de tarefas tales como o control endocrino, o comportamento sexual, etc., así como tamén é a sé da vía emotiva dos craniados. Nesta área prodúcense emocións tales como o medo, o estrés, a agresividade, etc. mediadas por certos neurotransmisores como a dopamina e a serotonina. O sistema límbico, composto por outras estruturas como o hipotálamo, a glándula pituitaria e as amígdalas, está especialmente desenvolvido en todos os craniados amniotes (reptiles, aves e mamíferos), e xurdiu fai máis de 300 millóns de anos. As estruturas cerebrais anteriores e os neurotransmisores implicados nas emocións, así como o sistema endocrino, son basicamente comúns a todos os craniados, polo que en todos eles poden aparecer as experiencias emocionais. Ante situacións de perigo potencial, o sistema límbico ordena ás glándulas suprarenales producir adrenalina, para a preparación para o combate. A nosa apreciación interna é como enfado ou coraxe. Se non se produce o combate, a coraxe transfórmase en estrés. E ocorre o mesmo con humanos, delfines e ratas. Así que, se nós enfadámosnos, o mesmo debe pasar cos demais mamíferos.

Os últimos anos están sendo dunha aceleración de traballos que están acorralando a metodología conductista e que nos leva directamente ao recoñecemento das emocións dos animais. No ano 1996, Susan McCarthy e Jeffrey Mason reuniron unha gran documentación etológica no traballo: "When elephants weep: the emotional lives of animais" ("Cando os elefantes choran: as vidas emocionais dos animais").

Tamén, o neurólogo Joseph LeDoux publicou "The emotional brain" ("O cerebro emocional"), unha rigorosa presentación das emocións nos seus mecanismos neuronales.

No ano 1998, o neurólogo Jaak Pankseep escribe "Affective neuroscience: the foundations of human and animal emotions" ("Neurociencia afectiva: os fundamentos das emocións animais e humanas").

No ano 2000 aparecía: "Infant chimpanzee and human child: instincts, emotions, and play habits" de N. Ladygina-Kots e F. De Waal. Neste traballo compáranse as emocións e xogos infantís en chimpancés e humanos.

Tamén o biólogo Marc Bekoff publica "The smile of a dolphin: remarkable accounts of animal emotions" ("O sorriso dun delfin: informes notables sobre as emocións animais"), que reflicte os resultados dos estudos de campo de máis de cincuenta investigadores. As observacións etológicas anteriores foran ignoradas polos conductistas, que as tildaron só de anécdotas. Para Bekoff o plural de anécdotas é simplemente "datos". E os datos son xa tantos que resultan difíciles de ignorar. A lectura dos genomas de diversas especies van na mesma dirección apuntada. Son os xenes quen deciden o que é cada animal, e é sorprendente cantos xenes compartimos todos os mamíferos.

O recoñecemento da vida emocional dos animais vai unido á reivindicación da súa consideración moral. A súa capacidade para gozar e sufrir é unha das forzas que impulsan a revolución moral actual, que inclúe as nosas relacións coa natureza e a eles mesmos. Tamén aumenta o interese pola intelixencia emocional e as emocións en xeral. Como di Annie Frelich, ata as nosas mascotas "ensínannos a amar abertamente" e sen andrómenas.

2006-05-11T13:00:00.000+02:00

ZOOS E CIRCOS

Nos zoos e circos, os animais vense atrapados en gaiolas e lonxe dos contornos nos que poderían vivir de modo axeitado.

Por iso manifestan graves síntomas de estrés, aburrimento e desequilibrio psicolóxico. Un exemplo moi claro disto constitúeno os chamados comportamentos estereotipados (a repetición constante dun determinado movemento, como axitar a cabeza ou dar voltas en círculo), que os animais en reclusión manifestan a miúdo.

Algúns animais que teñen unha intensa vida social son condenados para sempre á soidade máis absoluta. Moitos padecen un clima hostil para eles, que en nada se parece ao do lugar do que proveñen. O verán resulta especialmente duro, pola calor, para animais como os osos polares ou os pingüinos, mentres outros como os leóns sofren considerablemente no inverno. Animais acuáticos (peixes, tartarugas, mamíferos mariños...) son confinados en reducidos acuarios ou se angustian de modo extremo en minúsculas piscinas onde só poden dar voltas e voltas. A miúdo o cloro irrita e dana seriamente a súa pel e ollos, chegando a cegalos parcialmente.

Algúns zoos intentan xustificar a súa existencia afirmando que contribúen á pervivencia de determinadas especies. Á marxe de que isto sexa un engano, pois para surtir ós zoos innumerables animais son capturados nos seus lugares de orixe (proceso no que moitos morren), o feito é que tal argumento non resulta aceptable.

A pervivencia dunha especie nunca xustifica o atormentar aos seus membros, xa que son éstes, os individuos, quen teñen a capacidade de sufrir e gozar, non as especies. ¿Seica calquera de nós toleraría que se nos encerrase para sempre co fin de favorecer a conservación do grupo do que formamos parte? Por exemplo, non nos parecería xusto que nos encerrasen por ser un dos poucos seres humanos existentes cunha certa cor de pelo. Se nos poñemos no lugar dos animais encerrados nos zoos, darémosnos conta de que o que queren non é outra cousa que poder seguir coas súas vidas en liberdade, sen a nosa intromisión.

A situación que sofren estes animais, é intolerable. Pasan a maior parte das súas vidas en gaiolas minúsculas nas que son transportados, das que só adoitan saír para o seu adestramento e posterior "espetáculo".

Tan extremo confinamento ten moi graves consecuencias tanto físicas como psíquicas para os animais. Os "trucos" que se lles obriga a facer (osos balanceándose sobre balóns, simios conducindo motocicletas, elefantes manténdose sobre dúas patas...) son físicamente incómodos, dolorosos e estresantes para eles.

Só debido ao medo, tralos duros e continuados castigos que padecen, acaban por actuar de tal modo.

Aquí queda información sobre patrocinadores desta aberrante situación. MARCAS QUE PARTICIPAN CO "PRESTIXIOSO" CIRCO MUNDIAL:Viajes Halcón, Caja Madrid, El Corte Inglés, Air Europa, Peugeot, Junta CASTILLA LA MANCHA, Periódico de Catalunya, El País, ABC, El Mundo, Cadena Ser, Cadena Dial, Cadena COPE, Diario Las Provincias, Diario El Correo, TVE, Tele 5, Canal 9, La Razón.

2006-05-10T16:41:00.000+02:00

Os matadeiros

A recente aprobación dun Real Decreto que ten como obxectivo "non ocasionar aos animais axitación, dor ou sufrimento evitables" é unha norma de dubidosa aplicación, se se ten en conta que os matadeiros non son precisamente residencias de repouso, senón lúgubres e dantescas instalacións cuxa función é a de segar sistemática e innecesariamente a vida de millóns de animais cada ano.

A nova normativa máis detallada e completa inclúe, por exemplo, aos animais de peletería, como os visons e as chinchillas e tamén os poliños dun día, pero non regula a experimentación nin a morte de animais en manifestacións "culturais ou deportivas", a caza ou os sacrificios coránicos e hebreos. Segundo a lei, "todos os sacrificios haberán de facerse cos animais debidamente suxeitados para evitar, na medida do posible, o sufrimento e as feridas ou contusiones innecesarias", seguindo os métodos de matanza válidos para cada especie e os requisitos para que o toque de graza sexa certeiro; pero se temos en conta o repertorio dos métodos utilizados: pistola ou fusil de balas, electrocución, decapitación ou dislocación do pescozo, inyección letal, cloroformo, monóxido ou dióxido de carbono, campás sen carga, etc..., é sumamente improbable que os expertos (verdugos) encargados desa cadea de morte e dor saiban distinguir o necesario do innecesario, ou que sentan calquera sentimento de compaixón cara ás vítimas que matan fríamente arreo cada día.

As prohibicións que puidesen formar parte dun manual de matarife "educado" non son outra cousa que a admisión de que tales prácticas están xeneralizadas e, se temos en conta o desgaste psicolóxico que xera toda operación en cadea e a falta de identificación cos intereses individuais dos seres vivos que compoñen a materia prima dos mataderos, as novas regras pódense interpretar como un recoñecemento tácito da imposibilidad real de proporcionar tan sequera unha morte menos traumática aos animais. A principal dificultade para poñer en práctica os consellos que puidesen extraerse desta lexislación estriba no feito de que os animais - testemuñas e vítimas involuntarias dun horror sen límites - non se deixan matar "ben" e na natureza violenta da operación que implica o transporte, carga e descarga, a matanza e o despiece de miles de animais cada día.

O matadeiro é ese sitio onde se leva a cabo a matanza industrializada, onde terminan moitas vidas que non chegaron sequera a comezar.

http://www.verdaderacompasión.org/fotos/mataderos.html

2006-05-10T12:06:00.000+02:00

Esto é o que nos vai pasar a nós cando o exército dos doce monos chegue..